Contis-les-Bains - dag 8

Donderdag 18 juni. Het schijnt dat er een familielid vandaag jarig is. Om ca. 23:00 uur stappen we in de auto om naar een vuurtoren te kijken. Jawel… nummer 3 deze vakantie. Daarvoor rijden we ca. 42 km naar het noorden. Over de D 652 door bossen en leuke plaatsjes, zoals Messanges en Moliets-et-Maa. Langs Leon en door Vielle Saint-Girons (vieze stank van DSM). Tussen deze plaatsen liggen talrijke bossen, hoofdzakelijk voor de kap. De meeste woningen zijn losstaande huizen in allerlei stijlen. Veel vakwerkhuizen, maar ook villa's en boerenschuren. Ruimte genoeg hier in deze streek.

Bij Lit-et-Mixe slaan we af en volgen de D 340 naar de kustplaats Contis. Er zijn parkeerterreinen met plekken voor 90 voertuigen en van 120 en zelfs 210 plekken. En dat allemaal voor de Phare de Contis. Want dat staat op de borden bij die parkeerterreinen. De meeste plaatsen zijn leeg trouwens. Wij volgen een bospad en met behulp van de app Maps ME lopen we in de goede richting. De vuurtoren is door de begroeiing niet te zien. Totdat we verder komen en iets wits zien met zwarte strepen. Dat is hem. Met een hek ervoor.

De vuurtoren van Contis, bouwjaar 1862, werd bijna een kilometer van de Atlantische Oceaan gebouwd. Oorspronkelijk volledig wit, werd het in 1937 opnieuw geschilderd met twee zwarte banden, om dag en nacht als referentiepunt te dienen voor navigatie. Met zijn 38 meter hoge toren hijst de enige vuurtoren in de Landes zijn lantaarn 52 meter boven zeeniveau. Tegenwoordig werkt het automatisch. Om de koepel te bereiken, neem je de gietijzeren trap met 184 treden.

Dan wandelen we naar het centrum en de kust. Het is hier heerlijk, 27 graden en een fijn briesje. We zien de duinen. En een rode vlag… niet zwemmen dus. Een vlonderpad loopt naar de kust. Souvenirwinkeltjes en restaurantjes wisselen elkaar af.

Op een terras eten we tapas: een courgettetartaartje met zachte kaas erop en een paar pinda's. Plus fuet worst. Deze worst wordt in zijn geheel op een plank gebracht zodat we er zelf plakjes vanaf kunnen snijden. Probeer dat maar eens met onscherpe messen en waar de vel nog om de vette worst zit. Enfin… het is gelukt, wel met gescheurde servetten… vette vingers nietwaar!
We bestellen water en er wordt ook nog een fles kraanwater neergezet. Beetje raar!
Na deze maaltijd vragen we de rekening en is men verbaasd dat wij niet meer bestellen. Dat was gisteravond ook het geval. Kennelijk zien ze tapas als een voorgerecht.

Tijd om aan de terugrit te beginnen. Bij een grote etang gaan we rechtsaf. Deze keer slaan we Leon over en nemen de weg dichter bij de kust. Waarbij we een paar stranden gaan zien. Plage du Centre Vielle Saint Giroud is een strand met hoge duinen, we maken enkele foto's. Houten paaltjes aan de kant van de straat.

Bij Saint Girons -en -Marensin naar de kust. Via D 42. Het strand daar is voor ons toegankelijk. Iets om te onthouden. En parkeren is ook niet lastig. Overal is het niet druk en toch goed strandweer. Hoewel de temperatuur inmiddels naar 33 graden is opgelopen.

Bij de supermarkt Carrefour in ons dorp doen we boodschappen en worden al herkend door de jongeman achter de kassa. Als we onze straat inrijden staat daar een grote kiepauto midden op de weg. Hij maakt wat ruimte. Omdat de weg wat rond loopt en Herman naar links wil rijden is daar plots een graafmachine die de weg blokkeert. Tjonge… kunnen we weer niet bij onze woning komen. En net als vorige keer stapt Wil de auto uit en neemt de twee boodschappentassen mee naar de woning. Herman moet maar even zien waar hij de auto kwijt kan.

Om 17:00 uur betrekt de lucht een beetje, maar het blijft wel benauwd.
Maar als we na de maaltijd vanuit het centrum naar huis lopen koelt het eindelijk wat af. Dat eten doen we bij hotel restaurant Lumaa, onder een overkapping. Herman geniet er van een burger met rode kool… ja, je leest het goed. En Wil kiest voor carpaccio met van alles en nog wat erbij, plus beide met in de schil gebakken aardappeltjes. Superlekker allemaal.

naar boven           vervolg